หนึ่งในหลักสำคัญของสวัสดิภาพสัตว์คือการจัดการที่เหมาะสมสำหรับสัตว์แต่ละชนิด ซึ่งรวมถึงการจัดการโคนมที่เหมาะสมด้วย

Compassion in World Farming รายงานว่าในปี พ.ศ. 2565 มีสัตว์กว่าเก้าหมื่นสองพันล้านตัวทั่วโลกที่ถูกเลี้ยงเพื่อเป็นอาหาร ในขณะที่โคนมกว่า 280 ล้านตัวผลิตน้ำนมถึงเจ็ดแสนสามหมื่นล้านลิตร 

นอกจากนี้ กระแสบริโภคในภูมิภาคเอเชียยังสะท้อนให้เห็นว่าผู้บริโภคเริ่มมีความตระหนักมากขึ้นและต้องการมาตรฐานของผลิตภัณฑ์ที่ตนบริโภคที่สูงขึ้น โดยเฉพาะในประเด็นสวัสดิภาพสัตว์และความยั่งยืน

รายงานล่าสุดของ Deloitte ชี้ให้เห็นว่าผู้บริโภคชาวอินเดียเริ่มคำนึงถึงความคุ้มค่าในการเลือกซื้อสินค้ามากขึ้น โดยให้ความสำคัญกับสิ่งแวดล้อม สุขภาพ และสวัสดิภาพสัตว์

การเปลี่ยนแปลงของพฤติกรรมผู้บริโภคนี้มีความเชื่อมโยงโดยตรงกับการตระหนักรู้ที่เพิ่มขึ้นเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมในการเลี้ยงสัตว์ ตลอดจนผลกระทบของแนวปฏิบัติการเลี้ยงสัตว์ต่อทั้งคุณภาพของผลิตภัณฑ์และสิ่งแวดล้อม

ดังนั้น บริษัทที่นำแนวปฏิบัติด้านการจัดการที่เหมาะสมมาใช้และรับรองสวัสดิภาพสัตว์ไม่เพียงแต่ตอบสนองความต้องการทางจริยธรรมของผู้บริโภคและตลาดเท่านั้น แต่ยังเพิ่มความสามารถในการแข่งขันในตลาดที่ความภักดีของลูกค้าได้รับอิทธิพลจากปัจจัยเหล่านี้มากขึ้น

นอกจากนี้ Asia Food Journal รายงานว่าอุตสาหกรรมอาหารและเครื่องดื่มในภูมิภาคเอเชียกำลังเผชิญกับการเปลี่ยนแปลง โดยมีกระแสใหม่ ๆ ที่สะท้อนให้เห็นถึงความต้องการอาหารที่ดีต่อสุขภาพ ปลอดภัย และมีกระบวนการผลิตที่มีจริยธรรมที่เพิ่มสูงขึ้น

การจัดการโคนมที่เหมาะสมจะช่วยรักษาสุขภาพของโคนม พร้อมทั้งเปิดโอกาสให้พวกมันได้แสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติ ซึ่งช่วยลดความเครียด อัตราการบาดเจ็ดและอัตราการตาย ดังนั้น การดูแลเรื่องการสืบพันธุ์ สุขภาพของฝูงสัตว์ และการจัดการล้วนมีความสำคัญ

อยากรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้และแนวทางการจัดการโคนมที่เหมาะสมใช่ไหม อ่านต่อเลย!

การดูแลด้านการสืบพันธุ์ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพการผลิต  

ยิ่งมีการการจัดการโคนมที่เหมาะสมในช่วงผสมเทียมและช่วงหลังผสมเทียมมากเท่าไหร่ ผลิตผลที่ได้จากฝูงโคนมก็จะยิ่งเพิ่มสูงมากขึ้นเท่านั้น

ปัจจัยที่ควรให้ความสนใจเป็นพิเศษคือสภาวะทางความร้อนของโรงเรือนโคนม เพราะอุณหภูมิที่สูงเกินไปอาจเพิ่มอัตราการสูญเสียตัวอ่อนและส่งผลให้การตรวจจับอาการเป็นสัดทำได้ยากขึ้น

ยิ่งกว่านั้น คุณภาพของการเลี้ยงลูกโคยังส่งผลโดยตรงต่อประสิทธิภาพของโคนม ทั้งในด้านการสืบพันธุ์และการผลิตอีกด้วย

ข้อควรพิจารณามีดังต่อไปนี้

• อายุที่แนะนำสำหรับการคลอดลูกตัวแรกคือ 24 เดือน
• อัตราที่เหมาะสมคือลูกโคหนึ่งตัวต่อปี หรือการคลอดลูกทุก 12 เดือน
• ควรให้โคนมอยู่ในคอกที่มีร่มเงาหรือคอกคลอด พร้อมน้ำและอาหารที่มีคุณภาพเตรียมไว้ให้กินตลอดเวลา เป็นระยะเวลา 30 วันก่อนคลอด
• ระยะแห้งนมโดยเฉลี่ยควรอยู่ที่ 60 วัน เพื่อเตรียมความพร้อมของต่อมน้ำนมในการผลิตน้ำนมในรอบถัดไป

การจัดการและการปฏิสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และโคนม

ในการจัดการโคนมที่เหมาะสมนั้น จะต้องปฏิบัติต่อโคอย่างใจเย็น โดยหลีกเลี่ยงการตะโกนหรือเคลื่อนไหวกะทันหัน และใช้วิธีการที่ใส่ใจพฤติกรรมตามธรรมชาติของสัตว์เพื่อป้องกันความเครียดหรืออาการบาดเจ็บ

แนวทางสวัสดิภาพสัตว์ในการจัดการฝูงโคนมมีดังนี้

• ห้ามใช้แรงดึงหรือยกอวัยวะต่าง ๆ ของสัตว์ เช่น หาง ผิวหนัง ใบหู หรือขา
• ต้องเคลื่อนย้ายลูกโคอย่างปลอดภัยโดยการอุ้ม จูง หรือขนส่ง ห้ามลากหรือดึงโดยเด็ดขาด
• ในระหว่างคลอด ควรให้การช่วยเหลือเท่าที่จำเป็นเท่านั้น และไม่ควรทำการชักนำการคลอดเป็นประจำ
• สายสะดือของลูกโคแรกเกิดควรแช่ในน้ำยาฆ่าเชื้อ
• สัตว์ที่ไม่สามารถเดินได้ควรได้รับการรักษาทันที
• ห้ามทำเครื่องหมายโดยการกรีด การตัดเบอร์หู หรือการทำรอยบนใบหน้า ยกเว้นเพื่อเหตุผลด้านสุขอนามัยตามคำแนะนำของสัตวแพทย์
• สุนัขต้องได้รับการฝึกไม่ให้ทำอันตรายหรือรบกวนโค ต้องอยู่ภายใต้การควบคุมตลอดเวลา และห้ามนำสุนัขเข้าไปในโรงรีดนมเด็ดขาด

การจัดการ

การจัดการโคนมที่เหมาะสมไม่สามารถทำได้หากฟาร์มขาดความเข้าใจเกี่ยวกับมาตรฐานสวัสดิภาพสัตว์และลักษณะเฉพาะของสัตว์แต่ละชนิด ดังนั้นการฝึกอบรมผู้จัดการและบุคลากรทุกคนจึงเป็นเรื่องสำคัญ โดยควรครอบคลุมประเด็นต่อไปนี้

• การฝึกอบรมเกี่ยวกับการระบุและจัดการปัจจัยที่ส่งผลต่อความเครียดของโคนม
• ความรู้เกี่ยวกับแผนปฏิบัติการฉุกเฉินในการรับมือกับอัคคีภัย ภัยแล้ง หรืออุทกภัย
• การจัดเตรียมบันทึกข้อมูลของฝูงโค รวมถึงกระบวนการกักกันและการใช้ยาสำหรับการตรวจสอบโดยผู้รับรองสวัสดิภาพสัตว์

สุขภาพของฝูงโคนม

การดูแลสุขภาพของโคนมจำเป็นต้องมีการพัฒนาแผนสุขภาพสัตว์ ซึ่งต้องมีการปรับปรุงอยู่เสมอภายใต้คำแนะนำของสัตวแพทย์ ตลอดจนการติดตามสมรรถภาพของสัตว์อย่างต่อเนื่อง

มาตรการที่ควรดำเนินการ ได้แก่

• สังเกตการเกิดโรคที่เกิดจากการผลิต โรคติดเชื้อ และอาการบาดเจ็บที่เกิดจากสภาพแวดล้อมหรือการจัดการที่ไม่เหมาะสม
• รักษาสัตว์ที่ป่วยหรือได้รับบาดเจ็บทันที พร้อมทั้งขอคำแนะนำหรือความช่วยเหลือจากสัตวแพทย์เมื่อจำเป็น
• กักกันสัตว์ที่นำมาจากแหล่งอื่นตามระยะเวลาที่กำหนด
• ตรวจสอบและดูแลกีบเท้าอย่างน้อยปีละครั้ง
• ประเมินและบันทึกภาวะกีบอักเสบในฝูงทุก 6 เดือน
• การตัดหัวนมเกินควรทำก่อนวัยเจริญพันธุ์ โดยใช้ยาบรรเทาความเจ็บปวด
• การสูญเขาควรทำภายใน 3 สัปดาห์แรกของอายุโค โดยใช้วิธีจี้ความร้อนร่วมกับการให้ยาบรรเทาความเจ็บปวด
• การตัดเขาจะต้องดำเนินการโดยสัตวแพทย์เท่านั้น โดยใช้ยาระงับประสาทหรือยาชาเฉพาะที่ร่วมกับยาแก้อักเสบ
• ห้ามตัดหาง แต่สามารถเล็มขนที่ปลายหางได้
• ฟาร์มควรเตรียมความพร้อมในการทำการุณยฆาตหากจำเป็น ซึ่งจะต้องดำเนินการโดยสัตวแพทย์หรือบุคลากรที่ผ่านการฝึกอบรม พร้อมทั้งดำเนินการกำจัดซากสัตว์ตามระเบียบข้อบังคับและข้อกำหนดท้องถิ่น

เรียนรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดในการจัดการการผลิตสัตว์ได้ที่นี่เลย!

สัตว์ไม่เพียงแต่รับรู้ถึงความทรมานและความเจ็บปวด แต่ยังสามารถสัมผัสได้ถึงความสุข ความพึงพอใจ และความรู้สึกทั้งด้านบวกและด้านลบเช่นเดียวกับเรา งานวิจัยทางวิทยาศาสตร์หลายชิ้น รวมทั้งคำบอกเล่าของผู้เพาะพันธุ์สัตว์และผู้เชี่ยวชาญด้านสัตว์มากประสบการณ์ต่างก็สนับสนุนแนวคิดนี้

อยากรู้รายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับหัวข้อนี้ใช่ไหม กดติดตามเราเพื่อเรียนรู้ว่าทำไมสัตว์ถึงสามารถรู้สึกได้ถึงความสุข ความเศร้า ความเจ็บปวด ความกลัว และความพอใจได้เหมือนคุณ!

สัตว์ก็มีความรู้สึก

สัตว์ทุกชนิด ไม่ว่าจะเป็นนก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม ปลา หรือแม้กระทั่งสัตว์จำพวกหอยและหมึก (mollusk) ก็มีความรู้สึกได้เพราะมีวงจรประสาทและโครงสร้างทางสมองที่สร้างจิตสำนึกขึ้น แม้ว่าเราอาจจะไม่สามารถเข้าใจหรือตีความรู้สึกของพวกมันผ่านเพียงการสังเกตอย่างเดียวก็ตาม

ข้อค้นพบนี้เผยแพร่โดยกลุ่มนักวิทยาศาสตร์ชั้นนำในปี พ.ศ. 2555 ผ่านคำประกาศในการประชุมว่าด้วยจิตสำนึกในมนุษย์และสัตว์ (Cambridge Declaration on Consciousness in Human and Non-human Animals) ที่มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ โดยได้รับการสนับสนุนจากงานวิจัยต่าง ๆ ที่เผยแพร่ในภายหลัง

ผลการศึกษาของงานวิจัยมีดังนี้

• นักประสาทวิทยาชาวอเมริกันค้นพบว่าหนูขาวและหนูถีบจักรมีวงจรประสาทเดียวกันกับมนุษย์ที่ทำงานเมื่อเกิดอารมรณ์หรือมีความรู้สึกต่าง ๆ
• งานวิจัยจากมหาวิทยาลัยเอมโมรีในสหรัฐฯ พบว่าไก่มีบุคลิกเฉพาะตัว สามารถเข้าใจตัวเลข และรับรู้ถึงความกลัว กังวล และความเห็นอกเห็นใจได้
• นอกจากนี้ยังพบว่า สัตว์ตระกูลไพรเมต (primate) และช้างมีจิตสำนึกเรื่องความยุติธรรม โดยพวกมันจะไม่ร่วมมือกับผู้ที่ปฏิบัติต่อพวกมันอย่างไม่เหมาะสม รวมทั้งแสดงพฤติกรรมแก้แค้นต่อผู้ฝึกและผู้ดูแลที่มีความก้าวร้าว
• นกมาคอว์ (Macaw) ที่ขึ้นชื่อเรื่องความสวยงาม มีความซื่อสัตว์ต่อคู่ของมันตลอดชีวิต และเมื่อสูญเสียคู่ไป พวกมันอาจหยุดกินอาหารและอ่อนแอลงจนเสียชีวิต

ความสำคัญของการรับรองสวัสดิภาพสัตว์

โดยทั่วไป ผู้เพาะพันธุ์สัตว์อาจอ้างว่าได้ปฏิบัติตามข้อกำหนดทางกฎหมายด้านโภชนาการ สุขอนามัย และการฉีดวัคซีนของสัตว์ อย่างไรก็ตาม สวัสดิภาพสัตว์ยังคงถูกละเลยอยู่บ่อยครั้ง

การจัดหาอาหารและสภาพแวดล้อมให้สัตว์มีชีวิตรอดเพียงอย่างเดียวนั้นไม่อาจรับประกันได้ว่าพวกมันไม่ได้ประสบกับความเจ็บปวดหรือความทุกข์ทรมาน

สัตว์แต่ละชนิดมีลักษณะเฉพาะตัว ดังนั้นการเคารพลักษณะดังกล่าวหมายถึงการจัดสภาพแวดล้อมและพื้นที่ที่เหมาะสม เอื้อต่อการปฏิสัมพันธ์ การพักผ่อน และการแสดงออกพฤติกรรมตามชาติ ซึ่งจะช่วยให้สัตว์รู้สึกสบายใจ ปลอดภัย และมีสุขภาพแข็งแรง

การดูแลสวัสดิภาพสัตว์ยังช่วยให้การจัดการง่ายขึ้นอีกด้วย ลดการสูญเสียและความเสียหาย ซึ่งจะช่วยเพิ่มคุณภาพและมูลค่าของผลิตภัณฑ์ขั้นสุดท้าย

การรับรองสวัสดิภาพสัตว์ช่วยดึงดูดความสนใจและสร้างความไว้วางใจจากผู้บริโภคที่มีจิตสำนึกด้านสวัสดิภาพสัตว์อีกด้วย

ผู้บริโภคที่มีจิตสำนึก

ในปัจจุบัน มีผู้บริโภคจำนวนมากที่ต้องการทราบถึงแหล่งที่มาของอาหารและผลิตภัณฑ์ที่ตนบริโภค รวมทั้งกระบวนการผลิต โดยเฉพาะสินค้าที่ผลิตจากสัตว์

นี่ไม่ใช่เพียงแค่ความอยากรู้ทั่วไป ทุกวันนี้ ผู้คนไม่เพียงต้องการอาหารที่ดีต่อสุขภาพยิ่งกว่าเดิม แต่อาหารนั้นจะต้องไม่ได้มาจากสัตว์ที่ทนทุกข์ทรมานหรือทำลายสิ่งแวดล้อมอีกด้วย

กระแสนี้มาแรง จนเกษตรกรในเอเชียต้องเร่งปรับตัวให้เข้ากับการเปลี่ยนแปลงนี้และดูแลสวัสดิภาพของสัตว์เลี้ยงของตน

การตระหนักว่าสัตว์สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกไม่ต่างจากเรา เช่น ความสุข ความเศร้า ความเจ็บปวด ความพอใจ ความโหยหา ความกลัว หรือความปลอดภัย เป็นก้าวแรกที่สำคัญสู่การรับรองคุณภาพชีวิตที่ดีให้กับสัตว์ ซึ่งล้วนเป็นผลดีต่อผู้ผลิต ผู้บริโภค และโดยเฉพาะสัตว์เอง!

→ ดูรายละเอียดเพิ่มเติมเกี่ยวกับการขอรับรองสวัสดิภาพสัตว์ได้ที่นี่

ChickenWatch ติดตามการใช้ระบบสวัสดิภาพสัตว์ในประเทศต่าง ๆ ในเอเชียผ่านแผนที่ที่แสดงให้เห็นถึงความแตกต่างของความก้าวหน้าในแต่ละภูมิภาค ซึ่งพบว่าไต้หวันและญี่ปุ่นเป็นผู้นำในด้านสวัสดิภาพของไก่ไข่ในเอเชีย สังเกตได้จากความก้าวหน้าในการใช้ระบบการเลี้ยงไก่ไข่แบบไร้กรง

ในทางกลับกัน จีนและอินเดียเป็นประเทศที่มีความก้าวหน้าน้อยที่สุด เพราะยังคงใช้ระบบการเลี้ยงแบบขังกรงเป็นมาตรฐานในการผลิตไข่

หนึ่งในหลักการพื้นฐานในการดูแลสวัสดิภาพของไก่ไข่คือระบบการเลี้ยงแบบไร้กรง เพราะการเลี้ยงแบบขังกรงจะทำให้พวกมันไม่สามารถแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติได้อย่างอิสระ ซึ่งจะก่อให้เกิดความเครียด รวมถึงส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อสุขภาพจิตและภูมิคุ้มกัน ดังนั้น การจัดการไก่ไข่ตามมาตรฐานสวัสดิภาพสัตว์จึงจำเป็นต้องใช้ระบบการเลี้ยงไก่ไข่แบบไร้กรง

อย่างไรก็ตาม การเลี้ยงไก่ไข่แบบไร้กรงเพียงอย่างเดียวไม่สามารถรับประกันสวัสดิภาพสัตว์ได้ แต่ยังจำเป็นต้องยึดแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดเพื่อรักษาทั้งสุขภาพกายและสุขภาพจิตของไก่ไข่

อ่านต่อเพื่อเรียนรู้เกี่ยวกับคำแนะนำด้านสวัสดิภาพสัตว์ในการจัดการไก่ไข่ได้เลย!

ประเด็นทั่วไปเกี่ยวกับสวัสดิภาพของไก่ไข่

การจัดการไก่ไข่ต้องทำด้วยความระมัดระวังและรับผิดชอบทุกขั้นช่วงชีวิตของสัตว์ ตั้งแต่การเกิด การเลี้ยงดู การลำเลียง จนถึงการคัดออก ดังนั้น ควรนำแนวปฏิบัติในการจัดการมาใช้เพื่อป้องกันไม่ให้ไก่ไข่เผชิญกับความหวาดกลัว

คำแนะนำสำหรับการจัดการไก่ไข่ที่ถูกต้องมีดังนี้

• ควรหลีกเลี่ยงเสียงรบกวนที่ไม่จำเป็นและการเคลื่อนไหวกะทันหันในบริเวณโรงเรือนไก่เพื่อป้องกันความเครียดหรือความกลัว
• ควรจับและเคลื่อนย้ายด้วยความระมัดระวังเพื่อลดความเสี่ยงต่อการบาดเจ็บ ป้องกันไม่ให้เกิดความกลัวและความเจ็บปวด
• ห้ามจับหรือยกไก่โดยใช้ปีก หาง เท้า หรือคอ
• การทารุณกรรมสัตว์ในทุกขั้นตอนของการจัดการถือเป็นความผิดตามกฎหมายของประเทศ

ระบบแสงสว่าง

เพื่อรักษาสวัสดิภาพของไก่ไข แนะนำให้ใช้แสงธรรมชาติ เพราะวิธีนี้จะช่วยกระตุ้นให้พวกมันขึ้นคอนในช่วงเย็น ซึ่งจะช่วยลดปัญหาการเบียดเสียดในโรงเรือนได้

อย่างไรก็ตาม หากไม่สามารถใช้แสงธรรมชาติเพียงอย่างเดียวในการเลี้ยงไก่ ควรทำตามวิธีที่แนะนำดังต่อไปนี้

• ควรให้แสงสว่างทั่วทั้งโรงเรือน เพราะบริเวณที่มืดอาจทำให้ไก่รวมกลุ่มกันแน่นเกินไปหรือวางไข่บนพื้น
• ระบบให้แสงสว่างในโรงเรือนควรให้แสงสว่างจากแสงประดิษฐ์หรือแสงธรรมชาติอย่างน้อย 8 ชั่วโมงต่อวัน รวมทั้งมีช่วงมืดอย่างน้อย 6 ชั่วโมง หรือตามช่วงเวลาตามธรรมชาติในแต่ละวัน
• ในกรณีที่ใช้แสงประดิษฐ์ ควรใช้ระบบหรี่ไฟที่สามารถปรับความสว่างค่อยเป็นค่อยไปเพื่อเลียนแบบการเปลี่ยนแปลงและความเข้มของแสงธรรมชาติ โดยใช้สวิตซ์หรี่ไฟ ตัวควบคุมความเข้มแสง หรือตัวตั้งเวลาเพื่อช่วยควบคุมแสงในโรงเรือน
• ในช่วงกลางวัน ควรให้แสงสว่างเพียงพอเพื่อให้ไก่ไข่สามารถแสดงพฤติกรรมตามธรรมชาติได้ และสามารถตรวจสอบไก่ไข่ทั่วโรงเรือนได้ง่าย
• ความเข้มของแสงสว่างที่ระดับสายตาไก่ไข่ไม่ควรต่ำกว่า 10 ลักซ์

แนวทางการจัดการเพื่อป้องกันการจิกตี

การจัดการด้านโภชนาการ สุขอนามัย สภาพแวดล้อมและการฝึกอบรมบุคลากรในการดูแลไก่ไข่สามารถช่วยลดปัญหาการจิกขนและป้องกันการจิกตีกัน (cannibalism) ในฝูงไก่ไข่ได้ ความรู้และประสบการณ์ของผู้ผลิตมีส่วนช่วยในการให้คำแนะนำหรือแนวทางในการส่งเสริมสวัสดิภาพสัตว์

แนวทางที่ช่วยลดความเสี่ยงของพฤติกรรมจิกตีกันในฝูงไก่ไข่ ได้แก่

• ตอบสนองความต้องการทางโภชนาการ: ควรจัดหาอาหารที่สมดุลและใช้วัตถุดิบคุณภาพสูงเพื่อตอบสนองความต้องการด้านพลังงาน การเผาผลาญและพฤติกรรมของไก่ไข่
• ใช้วัสดุปูรองพื้นที่มีคุณภาพสูง: วิธีนี้ช่วยลดปัญหาการจิกตีกันได้ โดยกระตุ้นให้ไก่ไข่อาบฝุ่น ซึ่งเป็นพฤติกรรมตามธรรมชาติของพวกมัน
• ลดสิ่งเร้า: เลือดหรือบาดแผลเปิดอาจกระตุ้นให้ไก่ไข่มีพฤติกรรมจิกขนที่รุนแรงขึ้น ดังนั้น โรงเรือนไม่ควรมีวัสดุแหลมคมที่อาจทำให้เกิดอาการบาดเจ็บได้
• แยกไก่ที่บาดเจ็บหรือเสียชีวิตออกทันที: ควรนำไก่ที่ได้รับบาดเจ็บหรือเสียชีวิตออกจากฝูงทันที
• ดูแลความสม่ำเสมอของฝูงไก่: ควรจัดการให้ฝูงไก่มีน้ำหนัก สุขภาพ และสภาพขนที่ใกล้เคียงกันมากที่สุด การชั่งน้ำหนักไก่เป็นประจำจะช่วยประเมินการจัดการด้านโภชนาการและสุขอนามัยได้
• คอนในระดับความสูงที่ต่างกัน: ทั้งในช่วงเลี้ยงและช่วงผลิต ควรมีการติดตั้งคอนในระดับที่ต่างกันเพื่อให้ไก่ไข่ใช้เป็นที่พักพิงได้
• รังวางไข่: รังควรมีพื้นที่ปิดและมีแสงน้อยเพื่อให้ไก่ไข่สามารถวางไข่ในพื้นที่รู้สึกปลอดภัยได้
• คัดเลือกสายพันธุ์: ควรเลือกสายพันธุ์ที่เชื่อง สามารถปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมของฟาร์มได้ รวมทั้งมีพฤติกรรมจิกขนและจิกกันเองน้อยกว่า
• การดูแลปากไก่: การตัดปากไก่จะทำให้เกิดความเจ็บปวดเรื้อรัง ซึ่งเป็นวิธีที่ไม่เหมาะสม หากฟาร์มยังจำเป็นต้องใช้กระบวนการนี้ ควรใช้วิธีตัดปากไก่ด้วยเลเซอร์อินฟราเรดตั้งแต่อยู่ในโรงฟัก หรือใช้วิธีการจี้ปากเพื่อตัดเฉพาะปลายปากแทน

นอกจากนี้ ฟาร์มสามารถใช้วิธีการอื่น ๆ เพื่อช่วยให้ปากไก่สึกตามธรรมชาติได้ เช่น การใช้รางอาหารที่มีพื้นรองด้วยกระดาษทรายหรือพื้นผิวขรุขระ หรือการโรยหินพรุนทั่วโรงเรือนพร้อมกับวางอาหารไว้บนหินเหล่านั้น

แนวทางการการุณยฆาต

เมื่อไก่ไข่ป่วยจากโรคหรือความผิดปกติจนเกิดความทุกข์ทรมานและไม่สามารถฟื้นตัวได้ ควรคัดออกตามแนวปฏิบัติที่ดีที่สุดดังนี้

• การุณยฆาตควรดำเนินการโดยสัตวแพทย์หรือบุคลากรที่ได้รับการฝึกอบรมเพื่อไม่ทำให้ไก่เจ็บปวดหรือเกิดความเครียด
• การเคลื่อนกระดูกคอ (cervical dislocation) สามารถใช้ทำการการุณยฆาตได้ แต่ควรใช้ในกรณีฉุกเฉินเท่านั้น เพราะเป็นการคัดออกอย่างมีเมตตาและมนุษยธรรม ไม่ใช่วิธีการเชือดทั่วไป
• วิธีการการุณยฆาตจะขึ้นอยู่กับปัจจัยต่าง ๆ เช่น อายุและสภาพร่างกายของไก่ วิธีการกักบริเวณที่มีอยู่ ความเชี่ยวชาญของผู้ปฏิบัติงาน และจำนวนของไก่ที่ต้องคัดออก
• ควรตรวจสอบให้แน่ชัดว่าไก่เสียชีวิตแล้วก่อนนำไปกำจัดด้วยการฝังกลบ การทำปุ๋ยหมัก หรือการเผาทำลาย
• ตามโครงการ National Compassionate Culling Program การุณยฆาตควรดำเนินการโดยบุคลากรที่ได้รับการอบรมโดยใช้การเคลื่อนกระดูกคอ
• นอกจากนี้โครงการดังกล่าวยังเน้นย้ำว่าควรทำการการุณยฆาตในกรณีฉุกเฉินเท่านั้นเพื่อใช้เป็นการคัดออกอย่างมีเมตตาเท่านั้น ไม่ควรใช้เป็นวิธีการฆ่าตามปกติ

ดาวน์โหลดเอกสารมาตรฐานสำหรับไก่ไข่